Polityka

Czy to nie oczywiste? Kakadu ognistoczuba, oto nadciągam!

Tylko mroczna żałobnica żółtosterna potrafi prawdziwie pojąć głębię mojej przesiąkniętej poczuciem upadku duszy.

„Chodźmy stąd, oficerze” – porucznik zamyka swój notatnik. „Ci ludzie nie rozpoznaliby dobrego występu, nawet gdyby ugryzł ich w zadek”.

Porucznik milczy, ale tuż przed odwróceniem się posyła ci przelotny uśmiech.

„Chcę zadedykować tę piosenkę szarej nicości, która pochłonie ten świat”.

Porucznik milczy, ale uśmiecha się smutno.

„Przykro mi to słyszeć. Mogę sobie tylko próbować wyobrazić, jak straszne rzeczy musiałaś przejść”.

„Nie mów do mnie takim tonem. Prawo to ja”.

„Nie mów do mnie takim tonem. Prawo to ja”.

„Wielkiej sztuce. Sztuce deluxe. Najbardziej artystycznej, przełomowej i...”

Porucznik kiwa głową.

„Wszystko jest smutne i gówniane, potrzebujemy sztuki, żeby było lepiej. Daj mi ten pędzel”.

„Nie jestem świnią, a prawem. Pokaż mi, co sprzedajesz, bo pojadę z tobą grubo”.

„Nie jestem świnią, a prawem. Pokaż mi, co sprzedajesz, bo pojadę z tobą grubo”.

„Nadciąga apokalipsa. Muszę ostrzec ludzi”.

„Odpowiedz tylko na kilka pytań, dobra?”

„Znaczy, no... Mam parę pomysłów, ale nie jestem pewien...”

„Naszego sztywniaka zabiła broń partyzancka”.