Dreszcze · Kwestie umiejętności

Skowyt wiatru za oknem sprawia, że włosy na rękach stają ci dęba... Okiem wyobraźni dostrzegasz zarys niewielkiej łazienki. Nad umywalką, w kubku – dwie szczoteczki z napisami...

Goli się. Albo może rąbie drewno, bo... Och, jednak się goli! Przesuwa ostrzem ogromnej siekierze po zarośniętym podbródku, pochrząkując przy tym głośno. Jego nagie ciało paruje... Obraz się rozmywa.

Na jednej jest napisane „Marta”, na drugiej zaś – będącej, zdaje się, kością-zabawką do żucia – wyryto słowo „Jairzinho”. Na ceramiczny kubek pada cień...

Po plecach przebiega ci dreszcz.

To wydarzenie wykroczy poza wszelkie skale.

Na zewnątrz wiosenny deszcz wsiąka w szczeliny murów i brukowane ulice, spływa w kratki ściekowe. W dół, coraz głębiej, aż do kanałów... Nad ziemię wznoszą się pierwsze tegoroczne konwalie.

Gdzieś tam, kilometr na południowy wschód, powiew wiatru wstrząsa budynkiem Felda. Zakurzone okna trzęsą się, wzywając swym dziwnym zimnem. By raz jeszcze spytać wiatr.

Zimny powiew przemyka z sykiem wśród gęstwy trzcin... Niesie ze sobą coś słodkiego, sennego. Po plecach przebiega ci zimny dreszcz. Rozglądasz się, ale wciąż jesteś w Whirling-in-Rags.

Mężczyzna w butach na obcasie wytacza się z piwnicznego klubu – muzyka tłucze się echem po całej dzielnicy. Jest zimno. Kiedy chemikalia docierają do jego układu nerwowego, zaczynają wstrząsać nim tysiące dreszczy.

A także wszystko, co dostaje. Przybrzeżny wiatr na zewnątrz tłucze mocno o wejście do składziku na węgiel. Rozbryzgi fal sprawiają, że balkon staje się śliski...

Dawna architektka stoi przed barierą okna, trzymając w ręce plan piętra. Fala zimna sprawiła, że powietrze w budynku stało się nieruchome, niczym zamarznięte. Temperatura sięga -20°C.

...jest czerwona od zimna. Chucha na swoje zaciśnięte na planie palce. W jej wyrazie twarzy da się dostrzec smutek.

Zmiana temperatury. Powietrze wokół ciebie robi się chłodne. Na kamienną podłogę opada kurz.

Niewyraźne linie ołówka na papierze przedstawiają to samo miejsce, lecz brakująca wschodnia ściana oddziela na nim pomieszczenie od sąsiedniego mieszkania. Widać też zapiski dotyczące pomysłów umeblowania.

Jest czysto i pusto. Ściany zdobi nowa tapeta. Obok trójnogiego krzesła pośrodku pokoju leży zwykły ołówek o graficie twardości HB.

W pobliżu, w alejce między dwoma olbrzymimi squatami, rozlega się chrapliwe szczeknięcie. Prawie nikt już tędy nie chodzi, lecz nozdrza tych, którzy czasem przemkną tu w dżdżystą pogodę, wciąż wychwytują przyprawiający o mdłości odór gazoholu i spalonych włosów.

Zimny powiew osusza ci twarz. Spoglądasz na przyciągający cię mroczny cień odległego budynku Felda. Co za dziwne uczucie... Czy kiedy to się skończy, powinieneś spróbować spytać ponownie?

Im późniejsza pora, tym większy panuje chłód. Na piasku wciąż widać resztki obozowiska, wygaszonego ognia... Z jakiegoś powodu czujesz się dziwnie.