Konceptualizacja · Kwestie umiejętności

W tle przestrzeń wypełnia dobiegająca z jej szoferki cicha melodia. Nie słyszysz w niej żadnego śpiewu.

Szarota. Brzmi to jak najlepszy narkotyk.

To śmierć, ale... dla wszechświata? Och, wykontemplujemy to do cna.

O nie. Zmienił się właściwie w żula.

Stawiam, że czadowa. Wygląda jak sześcienny piryt.

Ta humanoidalna maszyna bólu, upokorzeń i cierpienia właśnie przestaje pracować. Umęczona kroczeniem po pustyni, nie chce już czuć ani myśleć.

Musiała wytworzyć sobie nową – lepszą, niestety – rzeczywistość na podstawie jedynego dostępnego materiału: fal radiowych i audycji o policjantach.

Wielkie tryby powoli się zatrzymują. Maszyna się wyłącza. Kończy jej się paliwo.

Kulturowego zwycięstwa? To czym ono jest?

Nie jest nawet dobrze narysowany.

Co to było? Pomysł na nieukończoną powieść, który utknął ci gdzieś w płacie czołowym?

Jeśli wyrośnie, a przy tym nie zabraknie jej sprytu, odkryje, że nie ma czegoś takiego jak dorosłość.

Twoją uwagę zwraca książka z wystrzępionymi stronami. Na okładce widnieje potężny, muskularny mężczyzna. Tytuł brzmi „Człowiek z Hjelmdallu i zaginione miasto pigmejów”.

Należysz teraz do brygady przyszłości. Tak jak twój zwyczajny dotąd notatnik. Neonowy świat!

Jest w tym symbolu coś oślepiająco wręcz nowoczesnego. Tak dalece, że przynosi to wstyd wszystkiemu, co widziałeś do tej pory.

Kontrast między radosną, chemiczną żółcią a stężeniem pośmiertnym. Jakby wesołek nie wiedział albo truposz nie dbał, że nie żyje. Tak czy inaczej, czujesz, że działają w tym wszystkim siły przyszłości.

Oto jest. Nadeszła nowa era. Tkanka wszechświata została trwale odmieniona.

Czy nie to właśnie robią prawdziwi artyści? Wymyślają wszystko na bieżąco?