Konuşma · KAFETERYA MÜDÜRÜ GARTE

"Kesinlikle." Sana bakıyor. "Fakat her şeyin bir zamanı var. Şu anda önceliğimiz kriptitler değil."

Bir gün onu tekrar göreceksin. Bunu biliyorsun. Her şey olması gerektiği gibi oldu.

Yüzündeki hayal kırıklığını görünce merhamet ediyor. "Of, tamam kahraman polis. Lena adres bıraktı. Tabernacle Yolu, 1113 numara. Jamrock. Onları tekrar görürsen selamımı ilet."

"Cuno burada ne sik dönüyor bilmiyor ama sakin ol it. Lena karısını enselersin. İftira falan." Öz güvenle kafasını sallıyor.

"Anladım. Evet. En iyisini yaptın."

Başını sallıyor. "Evet. Öyle. Dışarı çıktım ve icabına baktım. Herkes sakinleşti. O an öyle yapmak gerekiyordu."

Konunun başını tamamen unuttu.

"Ama daha fazmit arayacaktık..."

"Pekâlâ. Sağ ol." (Sonuçlandır.)

"Sorun değil." Boş mekâna bakınıyor. "Geri geleceklerdir. Hep gelirler."

"Güneş gözlüklü adama ne oldu?"

"Buraya gelen herkesi hatırlamıyorum." Kafasını sallıyor. "Ayrıca son zamanlarda çok kişi iç mekânda güneş gözlüğü takıyor. Moda galiba."

"Evet, bahsetmeden geçemeyeceğim. Olay olduğunda sen hemen oradaydın. Balkonda."

"Evet, öyleydim, evet." Başıyla onaylıyor. Mesafeli durmaya çalışıyor. "Çünkü ben çok kaba dayı biriyim."

Cidden cesaret isteyen bir şeydi. Sataşma ona.

"Öyle iki ayrı kelime gibi söyleyince kabalık eden bir dayıymışsın gibi oluyor."

"Evet, neyse..." Alaycı. "Siktir git o zaman. Başka bir sorun ya da şık telaffuz tavsiyen var mı?"

Fazla gücenmedi. Deneyim onda bir şeyler değiştirmiş.

Sadece metanetle başını salla.

O da sana başını sallıyor, daha da metanetle.

İki kaba dayı adam, metanetle başlarını sallıyor.

Üç olsun. Teğmen de kollarını kavuşturmuş, başını sallıyor.

Üç olsun. Cuno da kollarını kavuşturmuş, başını sallıyor.

"Evet, galiba kaba dayısın."

"Evet, bilemiyorum..." Kendisini açıklama ihtiyacı hissediyor. "Müşteriler paniklemişti. Bir de galiba ölsem de umurumda değil, onu fark ettim."

Sözlerinde ciddi. Sadece hava atma değil bu. O balkona çıkarak kendiyle ilgili bir şey keşfetmiş.

"Bu arada, olay olduğunda neredeydin?"

"Nerede miydim? Orada döndürdüğünüz manyaklığı nasıl biliyorum sanıyorsun? Oradaydım, balkonda. İşletmemi koruyordum."

Bu doğru. Onu hatırlıyorsun, hemen arkanda Whirling'in balkonundaydı, göz ucuyla görmüştün...

"Yani, evet." Etrafa bakınıyor, mesafeli. "Galiba ben kaba dayı dedikleri cinstenim."

"Artık kasetim var. Karaoke söylememe izin vermek zorundasın." (Kaseti ver.)

Eflatun gömlekli ve yelekli adam, az önce ona verdiğin kasete bakıyor. Çok fena surat asmaya başlıyor.

Bu, yenilgiye uğramış bir adamın bakışı. Bahanesi kalmadığının farkında.

"İyi, peki. Sahneye çık, ne yapacaksan yap. Yeter ki başımdan git." Kaseti sana doğru sallıyor. "Ben fişi takarım. Soktuğumun karaoke sistemi..."

"Söktüreyim ben bunu," diyerek kendi kendine mırıldanıyor.

Ah, evet. Hasar verme zamanı.

"İyi, peki. Borcunu ödedikten sonra sahneye çıkabilir ve ne halt etmen gerekiyorsa edebilirsin. Sonra." Kaseti sana doğru sallıyor. "Soktuğumun karaoke sistemi..."

"Tozutmuş FM'den bana paket geldi mi?"

Bir anda fark edip gözlerini açıyor. "Of, paket. Unuttum onu, evet, geldi, sen şeydeyken..." Duruyor, nasıl devam edeceğinden emin değil.

Tezgâhın altına bakınıyor. Biraz sonra, naylon poşetle paketlenmiş bir çift neon spor ayakkabı çıkarıyor. Üzerindeki posta etiketine göre, Whirling‑in‑Rags'e, "Revachol'un En Çılgın Polisi'ne" gönderilmiş.

"N'oluyor lan?" Oğlan çığırıyor. "İtler şimdi de Tozutmuş FM'in uşağı mı oldu?

"Keşke Kim burada olabilseydi. Bu adamları çok seviyor."

Yüzü, anlayışlı bir gülümseme ile samimi bir somurtma arasında gidip geliyor. Ne yapacağını bilmez hâlde, eliyle ağzını kapatıp öksürür gibi yapıyor.

Biraz sonra konuşuyor. "Belki de ayakkabıları ona gönderebilirsin? Hastaneye. Belki biraz neşesi yerine gelir. Nerede olduğunu biliyor musun?"

Teğmen nekahet sürecinde. Fakat bunu nerede geçirdiği bilinmiyor.

"Evet. Kesinlikle. Gayet de biliyorum. Tabii."

Senin adına acı çeker gibi görünüyor.

Yalanlarınıssss, efendimissss! Ferasssetli bir hakikat gözüyle görüyor onları apaçık!

"Peki... Bak ne diyeceğim. İstersen ben öğrenirim, ayakkabıları ona yollarım. Ne dersin?"

"İyi fikir. Kim'e yolla."

"Yardım edebildiğime sevindim dedektif. Yapabileceğim başka bir şey var mı?" Paketi tezgâhın altına geri koyuyor.

"Sağ ol Garte." (Ayakkabıları al.)

Başıyla onaylıyor. "Yardım edebildiğime sevindim, dedektif."

"Ben... hangi hastanede olduğunu bilmiyorum. Kim'in nerede olduğunu bilmiyorum."

"Peki..." Senin adına acı çeker gibi görünüyor. "Bak ne diyeceğim. İstersen ben öğrenirim, ayakkabıları ona yollarım. Ne dersin?"

"Resmen göndermişler..." Teğmen şaşkınlıkla pakete bakıyor.

"Kıskandın mı Kim?"

"İş sırasında giyebileceğim bir şey değil." Hafifçe gülümsüyor.

"Güzel. Zira mal bulanındır, keriz."

"Makul. Bu konuyu bitirdiysek cinayeti çözmeye dönebilir miyiz?" Gülümsemesini korumaya çabalıyor.