Mówcy
Kim Kitsuragi
- rozmów
- 402
- Miejsca
- 16
Gdzie
16Zadania
136- Aresztuj Klaasje
- Znajdź sposób na rozwiązanie impasu strajkowego
- Czy jesteś peonem La Puty Madre?
- Podpal graffito zapalonym papierosem
- Spytaj bliźniaków Lilienne o wyspę
- Znajdź paliwo do generatora
- Czym jest rasowa enigma?
- Nawiąż współpracę z Dziećmi Wielkiego Morza
- Otwórz dla Evrarta drzwi do mieszkania
- Zdobądź dwa podpisy dla Evrarta
- Czym jest muzyka anodic?
- Niezwykły barszcz
- Cofnij ruch kół czasu
- Odbierz kości od producentki
- Przesłuchaj niedzielnego przyjaciela
- Znajdź swojego ptaka heraldycznego
- Zwróć przypinkę Lenie
- Zwróć Lenie pieniądze za przypinkę
Dialogi
402- Rozmowa · Skrzynka pocztowa
- Rozmowa · Konceptualizacja
- Rozmowa · Wisielec
- Rozmowa · Kim Kitsuragi
- Rozmowa · Kim Kitsuragi
- Rozmowa · Zręczne palce
- Rozmowa · Wewnętrzne imperium
- Rozmowa · Kim Kitsuragi
- Rozmowa · Konceptualizacja
- Rozmowa · Jean Vicquemare
- Rozmowa · Szarotoprzewoźniczka
- Rozmowa · Wewnętrzne imperium
- Rozmowa · Matematyka wzrokowa
- Rozmowa · Biała koperta
- Rozmowa · Zamek z piasku
- Rozmowa · Koordynacja oko-ręka
- Rozmowa · Wewnętrzne imperium
- Rozmowa · Logika
Notatki
461- „Powinniśmy pomyśleć o powrocie na brzeg. Aby sprowadzić pomoc. Będzie tu bezpieczny – jeśli się pośpieszymy...”
- „Cieszę się, że wreszcie zacząłeś ubierać się odrobinę bardziej jak funkcjonariusz MOR-u. Tak trzymać”.
- „Nie zapędzajmy się, detektywie...”
- „Dobrze, że wyglądasz jak dumny funkcjonariusz MOR-u. To ważne, aby mieszkańcy Martinaise wiedzieli, że tu jesteśmy”.
- „Ale czemu? I tak nie jesteś mi potrzebny”.
- „Zostaję, bo muszę chronić to śledztwo przed tobą...”
- „Pozwól, że o coś cię zapytam...” – stwierdza, przysuwając się do ciebie, by lepiej ci się przyjrzeć.
- „Wiedziałeś, że nie lubię policjantów ze złymi nawykami?” – pyta, wpatrując się w ciebie znad szkieł swoich okularów. „Prawie nikt w MOR-ze ich nie lubi”.
- Na twarzy porucznika wpatrującego się intensywnie w kontener na śmieci nie porusza się żaden mięsień.
- „Mówiłam ci, że nie można mu ufać! Mówiłam, mówiłam...” – mała szczurzyca powtarza to jeszcze sześć czy siedem razy. „Mówiłam, że cię okradnie!”
- „Kolejna trzeźwa decyzja, detektywie”.
- „Nie wiem, czy taka kradzież czyjegoś niebywale barwnego odzienia jest w porządku...” – spogląda na ciebie z dezaprobatą.
- „Wciąż jest tu pełno prochów. Tak się składa, że mam ich nawet trochę właśnie w krwiobiegu”.
- Niemal widzisz krew ścinającą się w żyłach porucznika. Jednak jakimś cudem nadal milczy.
- „Dziękuję” – odpowiada i wkłada broń z powrotem do kabury, a następnie rozgląda się po pomieszczeniu. „Nie ma powodów do obaw – mój partner lubi tego typu ża…
- Porucznik odwraca się do ciebie. „Jeśli nie masz więcej pytań, to powinniśmy trochę się przewietrzyć”.
- „Nie” – odpowiada szeptem, nawet na ciebie nie patrząc. „Nie ma mowy”.
- „To niemal jak pas na amunicję dowodów w naszym śledztwie. Dobra robota, detektywie”.