Esprit de corps · Kwestie umiejętności

Nie daliśmy się nabrać – myśli. Czuje nieco dumy.

Nagle przypomina ci się: podczas autopsji polowej potrzebni są dwaj funkcjonariusze. Zabierasz rękę z twarzy zabitego i otwierasz oczy. Musisz tu, tak czy inaczej, wrócić z porucznikiem.

Marszczy brew, a jego oczy ciemnieją nieco. Porucznik zdaje się żałować, że nie doszedł do tego wcześniej.

Prawie daliśmy się nabrać – myśli. Prawie.

W międzyczasie porucznik siedzi za biurkiem, nachylony nad stosem papierów. Jego pomoc byłaby teraz bezcenna.

Z drugiej strony... Nie jest tak, że nie jestem zainteresowany porzuconymi radiokomputerami.

Bardzo ostrożnie dobieraj informacje, którymi się z nią podzielisz.

Naprawdę – myśli porucznik. Jest już zdezorientowana? Przygląda się kobiecie badawczo...

Gdzieś w oświetlonym jedynie pojedynczą zieloną lampką roboczą biurze kapitan Ptolematos Pryce – łysy okularnik, lat 58 – pisze coś w leżącym na jego biurku notatniku. Rząd za rzędem dni i tygodni, lakoniczne uwagi w jednej kolumnie: patrol, sprawa, wakacje, ranny...

W MARTINAISE, PRZYGLĄDAM SIĘ KRENEL – zapisuje w jednym miejscu. Później odkłada długopis i pociera obiema dłońmi skronie. Na zewnątrz wyje syrena; w oddali słychać padające na ulicach dzielnicy Jamrock strzały.

Oby porucznik był nieco bardziej pobłażliwy, jeśli chodzi o dzielenie się tymi informacjami.

Myślę, że to nie jest dobry pomysł.

Miałeś świrować, a nie być niemożliwie wręcz nieodpowiedzialnym i zaszkodzić MOR-owi.

Z troską w oczach. Nie wie, czy to, co zrobiłeś, było słuszne. Nic jednak nie mówi.

Teraz akurat nie umiem stwierdzić, jakie postępowanie byłoby słuszne.

Sześć kilometrów na południowy zachód, w Dolinie Psów, młodszy funkcjonariusz Chad Tillbrook celuje do wściekłego czarnego psa liżącego w trawie swoje rany.

Tajemnicą pozostaje, co masz na myśli przez to coś blisko. Tu nie chodzi o ciebie. Chodzi o rzeczywistość.

Jesteś dorosły, do cholery – myśli porucznik. Nie powinienem był robić się taki opiekuńczy.