Empatia · Kwestie umiejętności

Honor i cnota kroczą ramię w ramię. Jesteś prawdziwie świętym detektywem – opierasz się pokusie nawet wtedy, kiedy nikt nie patrzy. Brawo!

Coś znaczącego porusza się w nim i próbuje wydostać się na zewnątrz.

Żal.

Nie ma tego gdzieś. Naprawdę nie ma.

W ogóle cię nie słucha, wpada w to coraz głębiej...

To nieprawda. Masz przecież miłość swojej matki... A może nie?

Oto syn, który absolutnie uwielbia swoją matkę. Urocze!

To nie ojciec się bił, a cały świat.

Jakie to smutne. Ten mężczyzna zna wyłącznie miłość matczyną...

Ostatnie słowa wypowiada niemal z tęsknotą.

Rąbnij go tym pytaniem prosto w słabiznę.

W głębi duszy jednak go to obchodzi. To jasne. W końcu jest jego synem.

A co z kobietami, które cię otaczają? Czy ta miłość należy się również im?

W jego głosie słychać ulgę – naprawdę nie chciał się z tobą na ten temat kłócić.

Wzdycha. Nie sądzi, żeby miał ci się przydać.

Straszliwe ukłucie w sercu. Wyrzuty sumienia.

I mogła wtedy wstać, chodzić – bez żadnej pomocy wejść w trzciny. W błoto. Gdzie tylko chciała.

Osobę, którą zna się najlepiej na świecie, zawsze trudno opisać.