Polityka

„Jasne – zwykły” – odpowiada bez cienia uśmiechu.

„Straszne to, tak. Pewnie poszła na uniwersytet i nauczyła się tego od jakiegoś liberała”.

„Jasne. Ludzki eksperyment. Bardzo zabawne” – patrzy na ciebie bez cienia uśmiechu na twarzy.

„Nie został powieszony!” – krzyczy porucznik. „Zastrzelono go! Ktoś z Martinaise. Oni pomagają nam w poszukiwaniach strzelca”.

„To źle słyszała!” – krzyczy porucznik. „Ona – i ci ludzie – pomagali nam w poszukiwaniach strzelca”.

„To źle słyszała!” – krzyczy porucznik. „Wasz przyjaciel nie został powieszony. Zastrzelono go. W jego głowie znaleźliśmy kulę”.

„Och, bardzo miło z twojej strony. Jesteś pewien, że nie potrzebujesz tych pieniędzy? No dobrze. Dziękuję”.

„Dziękuję. Bardzo to doceniam”.

„Postanowiłem jej nie zastawiać. Myślę, że powinienem ją pani oddać”. (Daj jej przypinkę).

„Odkupiłem ją. Wiem, że wiele dla pani znaczy. Powinna ją pani mieć”.

„Odkupiłem ją. Wiem, że wiele dla pani znaczy. Powinna ją pani mieć”.

„To było tak, jakby moje ciało działało samo z siebie. Biegłem, mój tułów się obrócił, moje ręce wykonały obelżywy gest... Przykro mi, że musiała pani na to patrzeć”.

„Postanowiłem jej nie zastawiać. Myślę, że powinienem ją pani oddać”.

„Postanowiłem jej nie zastawiać. Myślę, że powinienem ją pani oddać”.

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot. Bardzo honorowy gest, komisarzu”.

„Och, bardzo miło z twojej strony. Jesteś pewien, że nie potrzebujesz tych pieniędzy? No dobrze. Dziękuję”.

„Radio wypacza postrzeganie przez ludzkie umysły rzeczywistości, ukrywając, kto tak naprawdę nami rządzi: cudzoziemcy i kobiety”.

„Dziękuję, złotko. Przyznam ci się, że liczyłam na jej zwrot”.