Ultraliberał

„Masz rację, że mi nie ufasz. Dbam o siebie. Jestem cwaniakiem. Mataczę. Organizuję sobie forsę”.

„Rządzą nami inteligentne maszyny wykonujące obliczenia określające, jaki rynek jest najbardziej wolny. Wszyscy mataczą i kombinują, jakby byli kozackimi wizjonerami”.

„Taki biznesplan nie trzyma się kupy. Potrzebna jest specjalizacja, niszowość, rekapitalizacja”.

„Źle mnie zrozumiałeś. Uważam, że to czadowe i gangstersko wypasione, że sprzedaje kradziony towar”.

„Mhm. Zamierzam wykaraskać się z kłopotów przedsiębiorczością. Mam wielką wizję”.

„Rządzą nami inteligentne maszyny wykonujące obliczenia określające, jaki rynek jest najbardziej wolny. Wszyscy mataczą i kombinują, jakby byli kozackimi wizjonerami”.

„To coś dla szajbusów, którzy nie mają bladego pojęcia o ekonomii”.

„Tak. Uratują to miejsce technologiczni czarodzieje. Zmienią je w wizjonerską, innowacyjną utopię”.

„Tak. Sprowadzą się radiokomputerowi czarodzieje. Uratują to miejsce. I gospodarkę”.

„To ten cały Mazow. Musieli się tu ukrywać jacyś lewaccy naiwniacy”.

„Czyli... musiała tu być kryjówka jakichś naiwnych lewaków?”

„Masz rację. Akumulacja kapitału jest nagrodą samą w sobie”.

„Powinieneś sprawić, aby twoje pieniądze pracowały na ciebie”.

„Takie, które zaszczepi liberalne wartości ekonomiczne w dzieciach z rodzin o niskiej wartości netto”.

(Udawaj zachwyconego). „Kim są ci bogaci ludzie? Brzmią przewspaniale! Też chcę taki być”.

„Tak, w zasadzie to masz rację. Niech zajmie się tym rynek. Ja nie muszę regulować takich rzeczy”.

(Pomachaj w stronę nieba). „Dzień dobry, miła międzynarodowa społeczności. Dziękuję, że nad nami czuwasz”.

Gdzie jest popyt, będzie i podaż. Nic w tym złego.