Apokaliptyczny glina

„Miałem... apokaliptyczne wizje. Mroku... tego, co poza mrokiem... za nim”.

To właśnie Zmrok, na który czekam, od kiedy obudziłem się w hotelowym pokoju.

Na horyzoncie. Ogień szaroty. To, co oboje czujemy zmysłami, wkrótce czeka koniec.

„Przesadzone?! Evrart, teraz albo nigdy! Możemy mieć tu do czynienia ze śmiercią ludzi na katastrofalną, globalną skalę”.

„Ktoś, kto chciałby naprawić świat, zanim przyjdzie jego koniec. Przyszło ci to do głowy?”

„Jasne. Ludzki eksperyment. Bardzo zabawne” – patrzy na ciebie bez cienia uśmiechu na twarzy.

„Wiem tylko, że zbliża się koniec czasów”.

„Masz rację. Tak naprawdę potrzebny mi na czas końca świata. Requiem dla wszystkich istot żywych”.

„Powiedział pan, że niedługo i tak wszystko wokół się skończy. Chcę wkroczyć w czas ostateczny z tym t-shirtem na sobie”.

„Wiem tylko, że zbliża się koniec czasów”.

Tylko mroczna żałobnica żółtosterna potrafi prawdziwie pojąć głębię mojej przesiąkniętej poczuciem upadku duszy.

„Chcę zadedykować tę piosenkę szarej nicości, która pochłonie ten świat”.

„Nadciąga apokalipsa. Muszę ostrzec ludzi”.

Nie ruszaj się i spróbuj doznać apokaliptycznej wizji.

Wiedziałem. Wiedziałem, że nadciąga koniec świata!

Nienawidzę prawdziwego życia. I tego świata. Nienawidzę i boję się wszystkiego. Chcę tylko tańczyć... Boże, proszę, pozwól mi tańczyć!

„Nie ma nic bardziej prawdziwego niż koniec wszystkiego”.

„Rzeczywistość. Która ginie. Niedługo po atomach zostanie tylko płonący żar. Po ludzkich twarzach – tylko echo”.