Polityka

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Nie, nie, nie. Ewidentnie dzieje się tu coś złowrogiego”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Jestem zadowolony z pracy, którą dzisiaj wykonaliśmy” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „Najważniejsze są drobiazgi – takie jak wręczanie ludziom wypchanych zwierząt”.

„Nie mam w zwyczaju ujawniać swoich źródeł. To byłoby niehonorowe”.

„Nie spodobały ci się moje kocie ruchy?”

„Oto początek końca”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Mądrze. Też bym tak zrobił. Trzeba uczyć połowu, nie rozdawać ryby”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Wiem, wiem. Aż dech zapiera, co?”

„Hmm... Słuszna uwaga. W porządku, dla dobra śledztwa. Co chcesz wiedzieć?”

„To by było coś, prawda? I kto mógłby temu zaprzeczyć? Jeśli rzeczywiście niczego nie pamiętasz... to skąd miałbyś wiedzieć, że to nieprawda?” – ta myśl sprawia, że czuje się nieswojo. „Powinniśmy zająć się śledztwem”.

„Wiedziałem, żeby się nie golić! Wiedziałem, a i tak się ogoliłem. Co ze mnie za dureń...”

„Cieszę się, że się ze mną zgadzasz” – odpowiada, po czym milknie na chwilę.

„Nie sądzę, żeby zmielenie kogokolwiek na paszę dla świń przyniosło jakąkolwiek korzyść. Jestem bardzo, bardzo mądry”.

„Oczywiście, że to żart, tylko na mnie patrz! Jak miałbym z tobą rywalizować? Masz pewnie furę rozwiązanych spraw”.

„Pozbyć się tych pekaesów? Mowy nie ma”.